Abu Başkanı Kim?
Kayseri’nin sokaklarında yürürken, çoğu zaman kendimi düşündüğüm gibi değil, etrafımdaki insanları gözlemlerken buluyorum. Herkesin içinde bir şeyler kaybolmuş gibi, bir şeylere tutunmaya çalışıyor, bir şekilde hayata devam etmeye çabalıyor. Ama en çok dikkatimi çeken, bir adam var. O adamın adı Abu Başkan.
Abu Başkan’ın İlk İzlenimi
O günü hatırlıyorum, bir çarşamba öğleden sonraydı. Kayseri’nin kalabalık pazarında dolaşırken, hiç beklemediğim bir şekilde Abu Başkan’la karşılaştım. Gözleriyle insanı direkt içine çekebilecek bir bakışı vardı, ama o bakışta bir şey eksikti. Hiç de tanımadığım biriyle karşılaştığımda genelde bir mesafe koyarım, ama Abu Başkan o kadar kolayca yaklaşmıştı ki, bir an için içimdeki her şeyin dengesinin kaybolduğunu hissettim.
Çok tanıdık bir yüz gibiydi, ama ne yazık ki ne ismini ne de yaşadığı hayatı hakkında bir fikrim vardı. Yaşlı değildi, ama olgun bir havası vardı. Giysileri de oldukça sadeydi. Bir gömlek, eski ama hala temiz bir pantolon ve rahat bir ayakkabı. Ama o bakışlar vardı. Sanki yıllardır bir şeylere hayal kırıklığıyla bakıyordu. O an, bu adamın hayatında pek çok kayıp yaşadığını düşündüm.
İlk Konuşmamız
Bir gün bir kafede, Kayseri’nin dar sokaklarından birinde, yolun kenarına oturmuşken tekrar karşılaştık. Bu kez o bana yaklaşarak konuşmaya başladı. Benim içimden hemen bir heyecan dalgası geçti. Ne konuşacağımızı bilmeden, sadece kendimi biraz rahat hissetmek istedim. Başladı anlatmaya.
Abu Başkan, aslında bir dönem Kayseri’de küçük bir işletmenin sahibiymiş. Çocukları, eşi… Her şey çok güzeldi ama hayatın verdiği zorluklar zamanla onları birbirinden uzaklaştırmış. O, her sabah iş yerini açarken umutla gözlerini sabah güneşine dikmiş, “Bugün daha iyi olacak,” diye düşünmüş ama hayal kırıklıkları birikmiş. O kadar birikmiş ki, şimdi bu kadar basit bir hayatın içine sıkışmıştı. “Zamanla herkes uzaklaştı, oğlum da, kızım da. Eşimle aramızdaki bağ da yavaş yavaş koptu,” dedi. Sözlerinde yorgunluk vardı, ama aynı zamanda bir umut da. Ama ben o umut parıltısını görebildim, o an kalbim sıkıştı. Hala bir şeyleri değiştirme isteği vardı.
Abu Başkan’ın Düş kırıklığı
Abu Başkan’la konuşmak insana her şeyin öyle basit ve doğal olduğunu hatırlatıyor. Ama bir yanda da o kadar ağır bir hüzün var ki, bazen o hissi kelimelerle ifade etmek zor. Bir gün, Kayseri’nin o meşhur pastanesinde birlikte çay içerken, gözleri yine derinleşti. “İnsanlar birbiriyle birbirini gerçekten anlamıyor,” dedi, “Herkes kendi acısını, kendi üzüntüsünü yaşıyor. Ama kimse bu yükleri paylaşmıyor. İşte bu yüzden… bu yüzden yalnız hissediyorum.”
O anda, gerçekten Abu Başkan’ın içinde birikmiş olan koca bir hüzün vardı. Onunla geçirdiğim zamanlarda hayatın ağırlığını da hissediyordum. Bir yandan, belki de bu yaşadıklarının sonunda hala bir umut kırıntısı taşıması beni etkiliyordu, ama diğer taraftan da onun yalnızlığını hissediyordum. Her kelimesinde, kelimelerden çok daha fazlası vardı. O an, adeta onca yılın içinde kaybolmuş bir hayatın yankılarını dinliyordum.
Hayal Kırıklıkları ve Umut Arayışı
Ama aslında Abu Başkan’ın kim olduğunu anlamak, bana çok şey öğretti. O, sıradan bir insanın hayal kırıklıklarını taşırken, aynı zamanda hala bir umut taşıyor. Belki de herkesin bir noktada biraz umutsuzluğa kapıldığını ve sonra yeniden ayağa kalkma çabalarını simgeliyordu. Bir yanda kaybolmuş zamanlar ve geçmişin yükleri, diğer yanda geleceğe dair taşınan bir umut ışığı vardı. O an, Abu Başkan bana hayatın ne kadar kırılgan, ama aynı zamanda ne kadar değerli olduğunu gösterdi.
Bugün, Kayseri sokaklarında birini her gördüğümde, özellikle de Abu Başkan’ı düşündüğümde, ona hissettiklerim hala içimi ısıtıyor. O adamın gözlerinde gördüğüm o karışık duygular, bana sürekli olarak şunu hatırlatıyor: Herkesin yaşadığı hayal kırıklıkları, herkesin içinde taşıdığı dertler var. Ama bir şekilde hayatta kalıyoruz, bir şekilde birbirimize bağlı kalıyoruz.
Sonuç: Abu Başkan ve Ben
Abu Başkan kimdir? Belki de o, sadece yaşamın yansımalarından biri. Ama bana bir şey öğrettiyse, o da şu: Kendi içimizde yaşadığımız her duyguyu, her acıyı, her umudu bir şekilde başkalarına aktarıyoruz. Abu Başkan gibi insanlarla tanışmak, bize sadece empati kurmayı değil, aynı zamanda hayatta kalmayı, her şeye rağmen biraz umutlu olmayı da hatırlatıyor. Bugün hala Kayseri’nin sokaklarında, kafelerinde, pazarlarında Abu Başkan’ı hatırlıyorum ve içimde ona karşı duyduğum hayal kırıklığını, ama aynı zamanda ona duyduğum saygıyı da hissediyorum.